Welcome to the Jungle: 48u in Heusden-Zolder

Heusden-Zolder is meer dan mijnverleden en geronk van motoren. In twee dagen fiets ik door groene tunnels, bezoek ik kapellen waar stilte drie talen spreekt, beklim ik terrils die op vulkanen lijken, lunch ik in Italië en dineer ik in Turkije, drink ik thee aan een kloostertafel en slaap ik naast balkende ezels. Twee dagen vol ontdekkingen en kleine gelukjes. - Uitgetest door gastredacteur Tom Peeters van Visit Limburg

- DAG 1 -

9u30 – De dag loopt meteen op wieltjes. Met mijn e-bike bol ik in geen tijd de natuur in. Het kolenspoor, liefkozend het ‘routeke’ genoemd, leidde vroeger van de mijn naar de kolenhaven. Nu is het een fietspad door een eindeloze tunnel van groen. In het kreupelhout fwieten koolmezen. Verder enkel het gezoem van mijn banden op asfalt.

12u00 – Aan Domein Bovy stap ik van de fiets. Over de visvijver slingert en sliert, wriemelt en zwiert een plankenpad, alsof het zelf nog niet weet waarheen. Ik zet me tussen het riet en haal mijn broodje boven. Die heeft de bakkersvrouw met veel liefde belegd. In Limburg laat niemand zich opjagen. Ik dus ook niet. Wat een picknickplek!

14u30 – De Heusden-Zolder BOLT Street Art Route leidt langs plassen en dwars door bossen. Een buizerd stijgt op en laat zich gewillig bewonderen. De mijnstreek grijs en grauw? Nonsens! Heusden-Zolder barst van het leven en van kleur met de artistieke stroomkasten onderweg.

18u00 – Bij Nova staat de parking immer vol. Turkse families en Belgische fijnproevers vinden de weg naar hier voor gegrild vlees, grote potten thee en mierzoete mocktails. Ik kies een selectie voorgerechten: pittige tomatendip, frisse yoghurt met komkommer en munt, krokant bladerdeeg met feta, tot perfecte garing gesmoorde garnalen. Borden tjokvol smaak. “Nog zin in een salade van het huis?” polst eigenaar Burak. Ik vind ergens een gaatje en knik ja. Het knapperige slaatje verrast met bosbessen en passievrucht. Hoe zeg je ‘verrukkelijk’ in het Turks?

21u30 – Aan het einde van het routeke ligt Moka & Vanille, de “uit de hand gelopen hobby” van binnenhuisarchitecte Dorien: een hoeve in de schaduw van een rij knotwilgen, naast de Mangelbeek. Het interieur ademt rust, perfect om opgedane indrukken te laten bezinken. Ik drink thee aan de lange kloostertafel — in het hout staan de initialen van de paters gekrast. In bed hoor ik een ezel balken. Zelfs de nacht komt hier op adem.

- Dag 2 -

8u15 – Het schemert wanneer ik de terril van Zolder beklim. Langzaam kruipt het zonlicht over de helling, de wereld toont zich laag per laag. Boven wordt duidelijk hoe groen de streek echt is. Hier en daar prikt een kerktoren of een schachtbok door het bladerdek, maar verder kijk ik uit over oerwoud, de Limburgse jungle. In de verte lonken de terrils van Beringen en Genk. Het lijken wel vulkanen.

12u30 – Domani begon als kledingwinkel en vervelde tot delicatessenzaak. De Italiaanse radio zoemt, zelfs het nieuws klinkt hier als dolce vita. Op deze weekdag zit het restaurant stampvol. Snel begrijp ik waarom. Een uur lang smul ik me door de laars met proefglaasjes wijn, pizza capricciosa en krakend verse bruschetta. Dit is geen lunch, maar vakantie in Ligurië.

14u00 – Bij Atelier Idee knipt Katrien wenskaarten. Samen met andere mensen met een beperking maakt ze geschenken, zoals kaarsen en sleutelhangers. Ik piep even in het atelier. Drie vrouwen zijn naarstig aan het werk. Cadeautje scoren én de goede zaak steunen? Hier kan het.

15u00 – Mijn strooptocht brengt me bij Straf Boutique. Grafisch ontwerpers Fabio en Karolien tonen ons “all things nice”: juwelen, leren tassen, vazen, keramiek. Alles is zorgvuldig gekozen. Liefst lokaal, soms met een Italiaanse knipoog, zoals de abstracte berglandschappen van kunstenaar Quinten Torp.

16u00 – Ik eindig met warme choco bij Il Passione. De chocoladekorrels mag ik zelf in de dampende melk roeren — een geluksmomentje. Deze knusse smaakwinkel blijkt ideaal voor een laatste souvenir: pralines voor mama, flesje wijn voor pa. Tevreden keer ik huiswaarts.