Het verleden spreekt: Eddy Pluymers

Eddy Pluymers daalde als zestienjarige knaap voor het eerst af in de mijn van Zolder. Het zou slechts vijftien dagen duren, zei zijn vader. Het werd vijftien jaar, vol kameraadschap, trots en een liefde voor de ondergrond die nooit helemaal verdween.

Dag Eddy, weet je nog hoe die eerste dag voelde?

“Dat vergeet je nooit. Na twee dagen opleiding, stapten we met zestien man de liftkooi in. En vanaf dat moment was er geen weg terug. Het haar op je armen komt rechtop te staan, je maag keert zich om, je oren poppen dicht. Je weet niet wat er gebeurt, want je gaat met 45 km per uur naar beneden.”

En dan sta je daar, in je splinternieuwe pak en helm. Wat maakte het zo bijzonder om in de mijn te werken?

“Het kameraadschap. Je moest blind op elkaar vertrouwen, nationaliteiten speelden bij ons geen rol. Onder de grond was iedereen zwart. Maar ook buiten de mijn wisten ze meteen wie we waren: Dat zijn koolputters. Onze ogen waren altijd zwart. We waren een groep, altijd en overal.”

Hoe beleefde jij de sluiting van de mijn?

"Als een drama. We wisten wel dat het moeilijk ging, maar niemand had verwacht dat het écht zou gebeuren. Eerst sloot Zwartberg, daarna volgden Waterschei, Winterslag, Eisden en Beringen. En in 1992 was Zolder als laatste aan de beurt. Ik ben toen maar gestopt, al was het niet mijn keuze. Ik heb nooit echt afscheid kunnen nemen van mijn ondergrond.”

Uiteindelijk is er een korstje gegroeid op die wonde?

“Toch wel. Dertig jaar later kwam het toneelstuk Wit goud, zwart stof. Daarna de expo Kompelkoppen. Dat bracht ons weer samen. En nu delen we onze verhalen als gids in ZLDR Luchtfabriek. Dat heeft een korstje gelegd. Het zal altijd een litteken blijven, maar wel eentje waar ik trots op ben.”